4 Pory Mroku

Cztery razy NIE.

2012-01-25T02:30:00.001-08:00

„Cztery pory mroku”, z wydawnictwa Fabryka Słów, to zestaw dziesięciu opowiadań z kręgu ogólnie przyjętej grozy. Akcja każdego z nich ma miejsce w kraju Wujka Sama za Wielką Wodą a klimat od razu kojarzy się z twórczością Stephena Kinga. Jednakże, dzięki Bogu, Paliński NIE kopiuje mistrza, NIE produkuje zamulającej sztampy, NIE sili się na amerykański tani blichtr. Od zbioru wieje pomysłowością, wspaniałym pisarskim stylem, krwistym językiem i wieloma jeszcze, całkowicie pozytywnymi aspektami wśród których NIE znajdziecie nudy i wtórności.

Recenzja na jacthulhu.pl

24H

2011-12-17T05:07:00.000-08:00

Po dwudziestu czterech godzinach spędzonych w pracy ciurkiem pisanie czegoś bardziej skomplikowanego niż lista zakupów na święta przychodzi z trudem. Trzeba jednak pisać, ponieważ czasu brak, a brak czasu jako usprawiedliwienie dla zaniechania to chyba najgorszy rodzaj usprawiedliwienia pod słońcem. Brakiem czasu ludzie usprawiedliwiają wiele rzeczy, a potem - dup! - dziwią się samym sobie, jak to im się wszystko popieprzyło. Kompletny truizm, prawda? Czemu jednak tak powszechnie eksploatowany?

Zawsze uważałem, że na pewnym etapie pisanie staje się obowiązkiem i tak należy je traktować, obowiązkowo. Wyznaczyć sobie konkretne godziny, ilość słów na dzień - to nie jest nic nowego, wielu łapiących za pióro tak właśnie postępuje - problem leży w kwestii następującej: kto w tym obowiązku wytrwa. Ja miałem ostatnio kłopoty z dyscypliną. Układ zmiennych w moim życiu, układ gwiazd, wpływ złych sił, można to nazwać jak tam sobie chcemy, w każdym razie, coś mi rzucało kłody pod nogi. Teraz to się zmienia.

Ukończona powieść "Twoje oczy rejestrują śmierć" oczekuje na decyzję wydawcy, kolejna "Schorzenie" chyli się ku końcowi. Zbiór opowiadań - zaplanowany. To tyle w kwestii postanowień noworocznych.

Jestem z tego powodu szczęśliwy. Chciałem się tą radością w możliwe najszczerszy sposób podzielić.

Chin up!

2011-12-09T12:25:00.001-08:00

Strona przeszła lifting. Wojciech A. Rapier, facet, który odnalazł mnie w sieci i założył fanowską stronę dał mi do zrozumienia, że mój blog w dotychczasowej formie, nie nadąża za czasem i oczekiwaniami. Być może i teraz niewiele się w nim poprawiło (co będę starał się zmienić), jednakowoż, w moim przekonaniu, nie nadąża on teraz z pewną, powiedzmy sobie, klasą; co więcej, cały czas przyśpiesza. Poprzedni "visage" można było o kant dupy potłuc - na samo wspomnienie jeżą mi się włosy na głowie. Jeżeli oficjalny blog oddaje mój szacunek do czytelników i vice versa, to cieszę się, że nie spłonąłem na stosie. Mea culpa. Biorę się do roboty.

Trikkety -traketty -trak

2011-12-08T02:17:00.000-08:00

Nie ma nic przyjemniejszego na świecie, od fana, który bierze sprawy w swoje ręce.

Strona fanowska

Voletta Villas 1938 - 2011

2011-12-06T00:30:00.000-08:00

Violetta Villas nie żyje - to pierwsza wiadomość jaką usłyszałem dziś rano po włączeniu telewizora. Właściwie nazywała się Czesława Maria, to z kolei informacja, którą zaczerpnąłem (natychmiast) z Wikipedii. Nigdy nie interesowałem się życiem ani twórczością Violetty Villas, kiedyś słyszałem ją w duecie z Kazikiem (który zakwalifikowałem jako muzyczne kuriozum), ale martwa gwiazda, to gwiazda sto razy mocniej pociągająca niż gwiazda żywa, dlatego też teraz wiem o Violettcie wszystko. Wiem gdzie się urodziła, wiem że jej ojciec był górnikiem i kapelmistrzem w orkiestrze. Wiem, że posiadała słuch absolutny i mówiła biegle w języku francuskim i walońskim. Że śpiewała w duecie z Paulem Anką i Frankiem Sinatrą. Że czasami wjeżdżała na scenę na białym koniu. Poniewczasie. Z taką wiedzą będę zapewne brylował w "kulturalnym" towarzystwie, choć zapewne dość krótko, niedługo bowiem wszyscy rzucą się na jej biografię i zaroi się od podobnych mi kanapowych ekspertów. Szkoda tylko, że nie śledziłem ostatnich lat jej życia, lat podczas których zapomniana przez ogół, staczała się gdzieś (gdzie?) powolutku na samo dno; szkoda, że tak naprawdę nic mnie one nie obchodziły. W związku z powyższym piszę te słowa borykając się z palącym wstydem. Albowiem ile by człowiek się nie starał, koniec końców, najmniej się tego spodziewając, okazuje się sępem, który dba tylko własny żołądek, patrzy na świat z góry, a na ziemię opada wyłączne, gdy poczuje zapach medialnej padliny. Mało tego, ta padlina musi spełniać pewne zawyżone standardy; jestem tego pewien, skoro sam sobie zadaje pytanie: czy przejąłbym się tak śmiercią anonimowego Kowalskiego? Pewnie nie. Źle mi z tą pewnością.

Panowie, to nie ja biłem!

2011-11-14T03:45:00.000-08:00

Święta w Polsce to ewenement na skalę światową. I mam tu na myśli jakąkolwiek uroczystość w Polsce. Święta w Polsce to konsumpcja - własnych porażek, kiełbasy, wódki i wina. Moje najwcześniejsze, szczenięce wspomnienia, dotyczą (a jakże!) Świąt Bożego Narodzenia, podczas których składałem klocki Lego według zamieszczonej w opakowaniu instrukcji, natomiast starsi ode mnie, popijając wódkę, "dyskutowali". W związku z powyższym, obraz świąt mam nieco zaburzony - rodzina w takich chwilach ulegała dla mnie polaryzacji - ja, w swej dziecięcej naiwności, starałem się zrobić coś konstruktywnego, natomiast rodzice, wujostwo itepe, upijali się gołdą, rozbierając na części pierwsze polityczną scenę. Biorąc pod uwagę, że przekaz własnych racji oraz ich rozumienie, traciły na wartości w miarę opróżniania kolejnych kieliszków, natomiast, emocje i werwa rosły, gdzieś pod koniec montowania śmigła na moim nowym policyjnym helikopterze, w salonie wybuchała bełkotliwa wrzawa, a przeciwstawne obozy ruszały do otwartego ataku. Rzeczowe argumenty uważano za zbędne.

Patrząc na to co zaszło 11 Listopada, ogarnia mnie uczucie, że w Warszawie doszło do podobnego upojenia, lecz w skali makro. W przeciwieństwie jednak do skacowanych zazwyczaj krewnych, którzy na drugi dzień prosili o wyrozumiałość i odrobinę ciszy, wszystko zwalając na mitycznego "o jednego za dużo", obawiam się, że do kaca w przypadku niektórych polityków nie doszło, i Święto Niepodległości, trwa nadal, w najlepsze.

A może, nie mamy już do czynienia ze świętem, tylko na naszych oczach narodził się nowy Festiwal?

Aż, korci mnie żeby dodać - przelicznych kiepskich kabaretów...

Z-apdejtujmy się...

2011-09-17T10:51:00.000-07:00

"Blask" w Tribute to Lem. W dziewięćdziesiątą rocznicę urodzin (m.in. Rafał Kosik, Andrzej Miszczak, Wawrzyniec Podrzucki i Krzysztof […]
Powergraph

"Czym jest jasnookie dziecko?" w
Replika

Nowa (nowa?) antologia

2011-07-31T05:48:00.000-07:00

Ledwie ustąpił ból po "11 cięciach", a już wiemy, że pozostanie po nich "15 blizn". Przy czym niezgodność w rachunkach nie ma najmniejszego znaczenia - to horror przecież. Zawsze można oberwać zza węgła.

Poranne podwójne uderzenie

2011-05-19T01:16:00.000-07:00

Dwie ciekawe rzeczy do wglądu.

Po pierwsze - przedpremierowa recenzja "Księgi Wojny" TUTAJ

Po drugie - wyjątkowo ciekawy przegląd współczesnej polskiej sceny grozy w wykonaniu Pawła Mateji i spółki TUTAJ

To drugie polecam szczególnie, naprawdę kawał dobrej roboty.

Jeszcze o antologii Repliki.

2011-05-18T06:42:00.000-07:00

Za oficjalną polską stroną Grahama Mastertona
11 Cięć

Replika tnie w czerwcu

2011-05-14T11:40:00.000-07:00

MASTERTON, ORBITOWSKI, CASTLE, PALIŃSKI, WILSON, MAŁECKI, NICHOLSON, ROSTOCKI, EVERSON, CICHOWLAS, SMITH zadadzą Wam...

„11 CIĘĆ”

Poszatkują wyobraźnię, zaszokują, rozbawią, skłonią do refleksji, a nader wszystko przerażą!

Jedenastu polskich i zagranicznych mistrzów horroru połączyło siły, w wyniku czego powstał zbiór opowiadań, jakiego jeszcze nie było! Nigdy wcześniej niepublikowane w Polsce, zróżnicowane tematycznie, historie spod znaku grozy. Niektóre otrzymały prestiżowe nagrody, inne zostały sfilmowane, jeszcze inne dopiero co wyszły spod piór swych twórców. Łączy je jedno: są ostre jak noże i potną każdego, kto je przeczyta!

"Księga Wojny" już 20 maja!

2011-04-26T00:27:00.000-07:00

Według zapowiedzi na stronie Agencji Wydawniczej RUNA, 20 maja tego roku ukaże się antologia opowiadań pt: "Księga Wojny". W niej, pośród opowiadań znakomitych kolegów, mój tekst "Wszystko, co przyjdzie, już pozostanie". Gorąco zachęcam do lektury!

02.04.2011

2011-04-02T05:56:00.000-07:00

Dzisiaj obchodzona jest szósta rocznica śmierci Jana Pawła II. Ja jej nie obchodzę, ponieważ, nie jestem katolikiem, a sama postać Papieża, jak każdego przywódcy jednej z wielkich religii pozostaje dla mnie kontrowersyjna; nie oznacza to jednak, że nie darzę szacunkiem tych wszystkich osób, które owo wydarzenie głęboko przeżyły i nadal przeżywają w zaciszu swoich domów, w kościele, podczas gorącej modlitwy. Solidaryzuję się z nimi, rozumiem ich ból. Drugi kwietnia, dla wielu z nas, na zawsze już pozostanie czasem zadumy i smutku. Nikt tego nie zmieni. Czas zadumy, przy tak doniosłym wydarzeniu jak koniec życia tak przecież wielkiej osoby zmusza mnie jednakże do postawienia pytania, które niezmiennie dręczy mnie od dziecka: dlaczego Polacy tak chętnie obchodzą rocznice śmierci i początków wojen, tak rzadko natomiast - narodzin i czasu pokoju?

I'm in...

2011-03-20T04:26:00.000-07:00

Tydzień w Krakowie

2011-03-19T07:14:00.000-07:00

Spędziłem tydzień w Krakowie. Konkretnie na Kazimierzu, konkretnie na ulicy Szerokiej, konkretnie w Hostelu tamże. Oto czego się nauczyłem:

- Zapiekanki od Endziora należy zamawiać w dwie osoby, zjedzenie takiego potwora samemu grozi odroczoną gastronomiczną śmiercią.

- Włoskie knajpki pod względem klimatu przebijają wszystkie inne (choć primo włoska knajpa secundo w dzielnicy żydowskiej tertio w Polsce trąci cokolwiek perwersją).

- Zgubienie przenośnego dysku z kopiami zapasowymi wszystkich tekstów nie jest tak tragiczne jakby się to mogło wydawać; przy odrobinie dobrej woli, gubiący, jest w stanie wytłumaczyć samemu sobie, że właściwie to dobrze się składa, można rozpocząć pewne rzeczy z czystym kontem.

- Oglądanie Woody'ego Allena w multipleksie, razem z setką osób ćpających naczos i pochlipujących Fantę z kubeczków ćwiczy cierpliwość.

- Nie należy wierzyć zapewnieniom właścicielom hostelów, że zgodnie z informacją na stronie, cenę za pobyt można negocjować, nie popuszczą nawet dziesiątki.

- Wysoki pokój w jednym oknem wychodzący na zamknięte podwórko, działa cokolwiek depresjogennie.

- Mleko UHT nie psuje się, co zmusza do zastanowienia, czy to właściwie jest jeszcze mleko...

2011-02-24T02:01:00.000-08:00

Ukończyłem i przesłałem wydawcy moją nową powieść pt: "Twoje oczy rejestrują śmierć". Więcej szczegółów podam, kiedy cała sprawa nabierze rumieńców, bo jak to kiedyś ktoś mądry zauważył: verba volant, scripta manent.

Zbyt dużo seksu w seksie

2010-12-14T12:57:00.000-08:00

"Możliwość wyspy" - momentami odrzuca nadmiar ciągnięcia druta na jeden metr kwadratowy tekstu, nawet jeżeli pamiętamy, że chodzi o Houellebecq'a; choć sam tekst cudownie ponury i z cudownie ponurym pomysłem. Mocne 4 / 6

Przed Halloween...

2010-10-14T12:24:00.000-07:00

Przed nadchodzącym Halloween na portalu Gildia.pl pojawił się mój krótki tekst. Świątecznie upstrzony. I oczywiście w konwencji. Miłej (niemiłej?) lektury.

Tutaj

John Wray - Lowboy. Nareszcie!

2010-09-24T13:34:00.000-07:00

Przy odrobinie dobrej (takiej złej-dobrej) woli, można zniszczyć każdą książkę, nawet jeżeli byłaby doskonała. Można niszczyć złym słowem, jak i brakiem jakiegokolwiek słowa. Można też przyodziać w szatę graficzną, która spowoduje, że taką książkę ominiemy szerokim łukiem.

Dzisiaj kupiłem wyczekiwany polski przekład powieści "Lowboy" Johna Wray'a i ręce mi drżały z radości. Z drugiej strony nie wiem co chciał osiągnąć wydawca wylewając na nią tak ohydną zieleń i róż. I ten koń...

Błagam, cokolwiek zrobicie - kupicie, czy nie kupicie - nie oceniajcie tej książki po okładce!

Pięć kul w magazynku

2010-09-16T01:29:00.000-07:00

Uzbrojeni w ostrą amunicję / ostre pytania, koledzy z Lśnienia wzięli mnie na spytki. Rozmawialiśmy pod bronią, więc odpowiadałem szczerze.
Lśnienie zapytuje

Projekt ,,Dostępne muzeum'' w Stalowej Woli

2010-09-10T14:56:00.000-07:00

Kierując się lokalnym patriotyzmem - podrzucam linkę.
Polska pięknieje

Zbiory, zbiory, zbiory...

2010-09-10T11:17:00.000-07:00

Do końca nie wiem co owocuje jesienią, do głowy przychodzi mi przaśne jabłko, choć Wiki (tak, jestem leniem i Google mi z tym) podaje, że na przykład: przede wszystkim warzywa korzeniowe tj. marchew, pietruszka, seler, buraki czy ziemniaki i zbierane są także rośliny kapustne i dyniowate oraz papryka, pory i pomidory. Proszę co za urodzaj…

Ale – ad rem.

Porobiło się tak, że z jakiegoś niemożliwego pędu, z wiosenno-letniego nadęcia, być może jesienią spod mojej ręki wyjdzie parę literackich bulw właśnie. Może będą soczyste, może mięsiste, może ktoś pieprznie nimi o ścianę bo go zemdli, niemniej, szykuje się ich, ech, co najmniej pięć. Raz, dwa, trzy..echem, echem. Tak. Pięć. Trzy w antologiach jakowyś, dwa w pismach. Bliższych terminów nie znam, co oznacza, że wybitnie one jeszcze nie dojrzałe, a zielone i okrągłe wszystkie, więc sięgać na razie nie ma po co, bo nawet nie wiadomo, które bardziej cierpkie.

Pewnie koło października / listopada się zaróżowią. Z resztą będę ich doglądał i dam znać, kiedy przyjdzie czas zbiorów.

Na razie zaś pozdrawiam serdecznie.

I jak to mówią ogrodnicy amatorzy: „Niech nam ziemia lekką będzie!”

TRICON 2010

2010-08-17T02:44:00.000-07:00

Zapraszam serdecznie do Cieszyna. A już w Cieszynie zapraszam na panel Horror na granicy nurtów, który odbędzie się w sobotę o godz 17.00, a którego będę jednym z uczestników. A po panelu zapraszam na piwo. Do zobaczenia!

Back to the village

2010-07-25T09:45:00.000-07:00

Wróciłem z urlopu. Urlop ma to do siebie, że kiedyś się kończy - rzecz niby spodziewana, ale u mnie wywołała szok. Dwa tygodnie campowałem po całej Europie, nawinąłem na koła coś ponad 5200 km, z czego tysiąc sześćset w, bagatela, ostatnie 19 godzin aby powrócić do naszego kochanego kraju, z przemożnym przeświadczeniem, że może geograficznie to my w tej Europie jesteśmy, ale już kulturowo, to raczej nie. Przykre to, ale prawdziwe; jak to powiedział Johnny Knoxville - Polska to Meksyk Europy. Naprawdę, z bolącym sercem, ale trudno mi się z tym nie zgodzić. Spotkamy się kiedyś przy piwie to więcej Wam o tym opowiem.

Co do rozterek czytelniczych:

"Jezus na marsie" kontra skromne mua - 1:0; ta książka zdecydowanie mnie przerosła.

"Październikowa kraina" - zawiedzione nadzieje; za dużo Bradbury'ego w Bradbury'm; zbyt nierówno Bradbury'm w Bradbury'ego?

"Historia twojego życia" - kazała zastanowić mi się nad tym, czy w ogóle rozumiem współczesne sci-fi...

Communication breakdown

2010-06-01T08:56:00.001-07:00

Nadmiar pracy okazuje się dawać u mnie szereg objawów, z których, prócz obolałych od stukania w klawiaturę palców, najwyraźniej zaznacza się kłopot z komunikacją. Dawno nic nie pisałem na blogu, ponieważ, paradoksalnie, pisanie właśnie zajmowało mnie ostatnio ponad wszelką miarę; niby taki pisarski ciąg to powód do zadowolenia, lecz gdzieś pośrodku tegoż ciągu, okazało się, że każde dodatkowe zdanie, ba, słowo, wyklepane ponad dzienny limit znaków który sobie narzuciłem, budzi we mnie organiczną wręcz niechęć. Teraz ciąg minął, przetrzymałem wiosenne przesilenie, sytuacja się unormowała. Na ostatnim weekendzie urządziłem sobie mały odwyk od literatury, leniuchowałem bezwstydnie i do przysłowiowego oporu, i ze zdziwieniem odkryłem, że leniuchowanie w pisarskiej rutynie także jest ogromnie ważne. Wręcz, twórcze. Fascynujące!

Całkowite wyzdrowienie (powrót z literackiego upojenia?) jednak jeszcze nie nastąpiło i jako, że zadręczony klasykami umysł, wciąż wzdraga się przed zaglądaniem pomiędzy okładki ich powieści postanowiłem, spróbować czegoś spoza kręgu własnych zainteresowań. Mam teraz na tapecie powieść Farmera „Jezus na Marsie” - już sam tytuł jest tak odświeżająco absurdalny, że czuję, jak pod wpływem lektury rosnę w siłę. Zupełnie cudowna rzecz: jak tylko skończę na pewno podzielę się wrażeniami.

Co do lektur, które do tej pory przeszły przez moje ręce:

„Źródła” nie będę oceniał, bo nie jestem godzien.

„sen_numer_9” pochłonął mnie bez reszty.

„Nieszczęśni” to mocna, osobista rzecz; trudno zamykać coś tak przejmującego w jakiejkolwiek punktowej skali.

Magazyn "Esensja" jest za!

2010-04-21T10:01:00.000-07:00

19.00. Podobno nie powinno się chwalić dnia przed zachodem słońca. Niemniej, zaryzykuję

Być może słowo „zachwyt” nie najlepiej określa wrażenia z lektury książki pełnej okropieństw i ohydy, ale nie sposób go tutaj nie użyć. Paweł Paliński uczynił mnie piewcą makabry.

Całość esensyjnej recenzji tutaj

Wyprawa po statuetkę Nautilusa rozpoczęła się!

2010-04-01T00:31:00.000-07:00

Rozpoczęło się głosowanie w plebiscycie Nautilus.

Jeżeli przypadły Wam do gustu opowiadania ze zbioru "4 pory mroku" i chcielibyście dać wyraz swojemu z nich zadowoleniu zagłosujcie na nie pod tym adresem.

"4 pory mroku" wystawione zostały w kategorii Opowiadania.

Miłego głosowania!

Jeff VanderMeer kompiluje s-f/fantasy za rok 2009!

2010-03-15T13:08:00.000-07:00

Magazyn Locus Online zamieścił roczną kompilację najciekawszych pozycji w dziedzinie szeroko pojętej fantastyki. "4 pory mroku" wymienione zostały w kategorii horror, co ogromnie mnie cieszy.

Więcej szczegółów TUTAJ

"Bestie znikąd" Uzodinma Iweala

2010-03-13T06:41:00.000-08:00

Mocno, egzotycznie, wstrząsająco. Jednak bez fajerwerków.

2010-03-10T10:06:00.000-08:00

Panie i Panowie. Proszę o minutę ciszy.

Zmarł Corey Haim.

Miał trzydzieści osiem lat.

Dla mnie na zawsze pozostanie Sam'em Emersonem z filmu:
"Straceni chłopcy".

Głosowanie na Nagrodę SFINKS 2010 ruszyło!

2010-02-23T10:54:00.000-08:00

Uwaga!

Ruszyło głosowanie na Nagrodę SFINKS 2010, do której kandydują utwory sygnowane datą wydania 2009 rok. Zakończenie głosowania nastąpi 31 maja o północy.

"4 pory mroku" wystawiono w przedbiegach w kategoriach: Książka roku oraz Polskie opowiadania roku.

Wszystkich, którym roztoczony przeze mnie mrok miły sercu zapraszam do głosowania!

Oto oficjalna strona nagrody: SFINKS 2009

Panaceum.

2010-02-20T10:00:00.000-08:00

Nie potrafię odpowiedzieć wprost na pytanie, dlaczego z literaturą pisaną przez polskich pisarzy mi nie po drodze. Być może u podwalin mojej do niej niechęci leży jakaś ogromna trauma, w której w roli głównej moja udręczona podświadomość niezmiennie obsadza upiorną polonistkę, być może działa tu jakiś mechanizm magiczny, jak to bywa u osób nie cierpiących szpinaku, choć akceptujących pozostałe dobrodziejstwo gastronomicznej flory. Doprawdy, nie wiem. Przyssałem się do literatury z USA, i nie puszczam tej mlekodajnej piersi od dawna. Przepraszam - nie puszczałem. Ostatnio bowiem przeczytałem "Pantomimę starego niedołęgi" Jakuba Małeckiego, i wraca mi apetyt na swojskie frykasy. Tak dobrego kawałka prozy nie spotkałem już dawno. Cudownie wyważone, filigranowe zdania i doskonałe wyczucie rytmu przekonały mnie o tym, że zapatrzony za Wielką Wodę tracę wiele z wspaniałej domowej kuchni.

Panie Jakubie, czy mógłbym prosić o dokładkę?

A z notatnika-czytelnika:

"Ostatni koń Pompei" Pavel Vilikovsky. Zza miedzy, zbyt rozliczeniowe. Warsztatowo bez zarzutu.

Książki 2009 roku w/g Wirtualnej Polski

2010-02-03T10:39:00.000-08:00

I. Najlepsza polska powieść 2009 roku:

1. Andrzej Bart Rewers (172 głosy)
2. Jacek Dukaj Wroniec (145 głosów)
3. Maja Lidia Kossakowska Pamięć Umarłych (140 głosów)
4. Paweł Paliński 4 pory mroku (126 głosów)
5. Olga Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych (121 głosów)
6. Anna Brzezińska Sztylet (47 głosów)
7. Janusz Beynar Skutki uboczne (39 głosów)
8. Agnieszka Drotkiewicz Teraz (38 głosów)
9. Małgorzata Rejmer Toksymia (19 głosów)

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy oddali na mnie swoje głosy!

Napijmy się kawy gdzie indziej

2010-01-12T08:46:00.000-08:00

ZZ Packer w swoim debiutanckim zbiorze opowiadań jest niezrównana. Polecam ze wszystkich sił. 5/6

Plebiscyt Wirtualnej Polski

2010-01-07T01:25:00.000-08:00

Miło mi poinformować, że w plebiscycie Wirtualnej Polski "4 pory mroku" nominowane zostały w kategorii Najlepsza polska powieść 2009 roku. Głosowanie na tej stronie
Thumbs up!

Przekraczać konwencję

2010-01-05T01:55:00.000-08:00

To tylko jedno zdanie zaledwie w jakże zacnym felietonie Jacka Dukaja. Ale ten jego fragment, dotyczący mojej skromnej osoby - "czytam właśnie dopiero co wydany jego debiutancki zbiór 4 pory mroku" - wywołał u mnie gęsią skórkę.

Całość tutaj: Felieton

Nowe rzeczy porządki

2010-01-03T05:18:00.001-08:00

Odświeżyłem nieco wygląd bloga. Stawiałem na prostotę i elegancję, mam nadzieję, że udało mi się osiągnąć chociaż prostotę. Dodałem też dwie pozycje PRZECZYTAŁEM i CZYTAM pod którymi chcę zamieszczać wałkowane przeze mnie właśnie książki. Dlaczego? Z czystej próżności. Po którymś tam z kolei pytaniu anonimowego znajomego: Kiedy w ogóle znajduję czas na czytanie? (Ano, znajduję) – No dobrze, a gdzie trzymam tą całą makulaturę? (Na półkach) – Ok. A czy nie mam wyrzutów sumienia po tym jak zabudowałem całą ścianę w mieszkaniu ogromnym regałem? (…) – postanowiłem dogodzić próżności właśnie. Lepsze to niż bycie bibliofilem lub fetyszystą. Bibliofil brzmi cokolwiek podejrzanie, wręcz upiornie zaraźliwie. Fetyszyzm to podobno dewiacja.

Próżność, ach, próżność natomiast określa powszechnie znany stan umysłu.

Próżniaka łatwo zrozumieć. Przynajmniej taką żywię nadzieję.

Judy Budnitz „Gdybym ci kiedyś powiedziała” – W mojej ocenie 4/6

Nowy Rok, Stare Dzieje

2009-12-31T05:10:00.001-08:00

Spójrzcie, kolejna Noc Sylwestrowa za pasem. W skali kosmicznej niby nic, a jednak. Za parę godzin przełamie się obecny rok i nastanie nowy. I chociaż świadomi jesteśmy upływu czasu, bo w dzisiejszych czasach zegary łypią na nas zewsząd, jeden choćby i teraz migoce do mnie z ekranu komputera, to jednak upływ pospolitej sekundy ze zmianą lat w kalendarzowej dacie ma mniej więcej tyle wspólnego co wystrzał kapiszonu z eksplozją wodorowej bomby.

Tak. Sylwestrowa data zmienia się z jakimś dzikim, upiornym hukiem – hukiem, który, przynajmniej w moim przypadku, oznacza jedno: coś przepadło bezpowrotnie. Bum! 2009! Adios! 2010! Wilkommen! Trochę za szybko to wszystko się zmienia, za szybko. Rzeczy, które domagały się naprawy – zdmuchnięte i na zawsze zepsute. Rzeczy dobre – postrzępione i wyrzucone w dal. Przemijanie to proces straszliwy i niezbędny zarazem, rozumiem to doskonale. Ale czy nie ma jakiegoś lekarstwa na przemijanie?

O choćby i to, wywiad w Radiu Euro: http://www.youtube.com/watch?v=1tpaZWwSifs

Byłem tam, gadałem jak najęty. Na ile teraz można wierzyć moim słowom odciśniętym w ulotnym eterze tych dwudziestu minut?

Wydarzyło się. Zostało po mnie kilka dźwięków. I co dalej?

Każde wspomnienie to potworne placebo serwowane samemu sobie w nieuniknionym procesie umierania. A jednak cieszy...

Nigdy się w tym nie połapię.

Tymczasem,

Wszystkiego Najlepszego na Nowy Rok!

Zapamiętajcie go dobrze.

Może kiedyś się Wam do czegoś przyda.

Uwaga! Nadaję!

2009-12-11T02:02:00.000-08:00

Raport grudniowy. W trzy miesiące po ukazaniu się drukiem „4 Pór Mroku” mogę powiedzieć, że jestem bardziej niż zadowolony. Zbiór zebrał dobre recenzje, co nastraja mnie optymistycznie. Udzieliłem wywiadu Grabarzowi Polskiemu, co z kolei wprawiło mnie w nastrój refleksyjny; pojawiłem się też w Radu Euro, lecz w związku z tym, że była to moja pierwsza wizyta w tym medium, nie pamiętam z niej zbyt wiele, z racji zaaferowania. Radio, wow! Te wszystkie mikrofony widziałem do tej pory tylko na filmach. Jeżeli mnie pamięć nie myli, zgubiłem się też gdzieś w budynku zaraz po wywiadzie i ratowała mnie z opresji bardzo miła pani redaktor Bogusia. Dziękuję za uchronienie mnie od niechybnej śmierci głodowej w labiryncie korytarzy Polskiego Radia. Pani Bogusiu jestem Pani dozgonnym dłużnikiem.

Poza tym praca wre. Pracuję właśnie nad trzema projektami. Jedno opowiadanie do antologii Fabryki Słów, jest na etapie bliskim ukończenia. Drugie do antologii, która na razie pozostaje w sferach planów na przyszły rok. I trzecie do antologii, która w ogóle nie wiadomo czy dojdzie do skutku. Atmosfera lekko chaotyczna, lecz chaos podobno jest twórczy.

Wesołych Świąt!

Wirtualna Polska 10/10 dla "4 pór mroku"!

2009-11-19T05:27:00.000-08:00

Oto nadzwyczaj pochlebna recenzja wp.pl
http://ksiazki.wp.pl/katalog/recenzje/recenzja.html?rid=39754
Gracias!

"Ogary miłosci"

2009-10-28T08:27:00.000-07:00

Z ostatniej chwili. Zapowiedź ze strony Fabryki Słów.
Bardzo dziękuję Michałowi Kraśnickiemu i Tadeuszowi Borowcowi za pomoc przy wykonaniu i obróbce zdjęć.
http://www.fabryka.pl/aktualnosci.php?id=2358#searchkk

Nowy numer SFFiH!

2009-10-27T03:47:00.000-07:00

W listopadowym numerze Science Fiction Fantasty i Horror zamieszczone zostało moje opowiadanie "Ogary miłość".
Zapraszam do lektury!

Garść recenzji

2009-10-23T03:25:00.000-07:00

Podrzucam parę recenzji "4 pór mroku".

Pochlebne:
Duży format
http://wyborcza.pl/1,102226,7116333,Przebijmy_mu_serce_.html
Horror Online
http://horror.com.pl/books/recka.php?id=456

oraz krytyczne:
Polter http://ksiazki.polter.pl/4-pory-mroku-Pawel-Palinski-c20598
Tawerna http://bs.tawerna.rpg.pl/4-pory-mroku-recenzja-a689.php

Pinky Kinky Cabaret

2009-10-13T09:05:00.000-07:00

Marge Piercy powiedziała kiedyś (przetłumaczę to mniej więcej):
"Wspólny śmiech to także doznanie erotyczne."
Pośmiejmy się więc razem. Ze szczęścia oczywiście.
Dla "4 pór mroku", co następuje -
Duży Format, ocena 4/4
Grabarz Polski, ocena 5/6
Dziękuję Łukaszu, dziękuję Olu.
Wybaczcie mi tę słabość; każdy z nas od czasu do czasu potrzebuje odrobiny autoerotyzmu.

Enen – Zupa Czarownic albo „Z poradnika młodego zielarza”

2009-09-24T00:10:00.000-07:00

“W poradniku młodego zielarza
Napisanym dla szczęścia ludzkości
Taki przepis się stale powtarza...”

Oto receptura na filmowy wywar zaangażowany: weź młodego psychiatrę na początku drogi naukowej, dobierz mu do pary piękną i utalentowaną żonę, nie zapomnij o ślicznej córeczce; uśmierć ojca z którym nasz bohater był najwyraźniej silnie związany, matkę pogrąż w depresji; daj teściowej drugą młodość – koniecznie u boku młodszego Tadeusza – niech teściowa, jak to teściowa, mąci. Dla podwyższenia napięcia akcję filmu umieść w zalanym przez powódź mieście. Następnie w ewakuowanym szpitalu psychiatrycznym odnajdź pacjenta bez kontaktu, którym zainteresuje się młody psychiatra: powód zainteresowania schodzi na drugi plan, może być trywialny. Aby zakotwiczyć akcję w naszej szarej, polskiej rzeczywistości wszystkie pielęgniarki pozbaw inteligencji i każ im grać z nudów w karty, Dom Pomocy Społecznej ukaż jako kloakę, lekarzom każ krzyczeć na personel i pacyfikować cokolwiek bardziej krewkich pacjentów, każdego policjanta przedstaw jako bezduszną i w sposób wykalkulowany, bezradną jednostkę. Dodaj do tak powstałej rzadkiej treści spisek sprzed dwudziestu lat, Solidarność, skorumpowany wymiar sprawiedliwości i zamieszaną we wszystko wierchuszkę akademickiej kasty.

Wstrząśnij, wymieszaj.

Jeżeli coś okaże się niemożliwe do przeprowadzenia z punktu widzenia opowieści, zawsze na podorędziu masz stażystę Roberta, który pojechał do Indii w poszukiwaniu Boga, nie odnalazł go tam, ale za to ma szerokie “kontakty”. Po drodze pozwól naszemu lekarzowi porwać pacjenta z DPSu bez żadnych konsekwencji – umieść go w jego domu, niech pod przykrywką terapii rośnie wielka przyjaźń. Każ im wspołnie jeść lody śmietankowe na patyku w niewinny, pogodny dzień. Niech cieszą się sobą, wspólnymi silami zapalając papierosa. Niech podczas napadu bandytów pacjent osłoni córkę lekarza własną piersią. Niech żona lekarza wciąż nie ufa pacjentowi.

Więcej przypraw?

Przywróć pacjentowi mowę; niech stęka: trup, policja, lubię cię, upewniając Cię, że aktor w niego wcielony grał o niebo lepiej nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Uderz w wielką miłość – żonę lekarza wyprowadź do mamusi; niech źli sąsiedzi wybijają szyby w oknach domu tej dwójki – niech rośnie wielka niesprawiedliwość. Niech lekarz mimo to wbrew wszystkiemu i wszystkim, demaskuje spisek.
Niech w szczególnie podniosłych momentach grzmi filmowa muzyka...

Serwuj zimne z plakietką “thriller” – może ktoś się nabierze.

Najlepiej zaś, na sam koniec posłuchaj porady z piosenki Pana Kleksa:

“A gdy wywar jest gotowy,
To po rozum pójść do głowy,
Nie próbować!!! wylać, nie pić!!!
Tylko słońcem się pokrzepić.”

11-09-09

2009-09-07T07:59:00.000-07:00

Premiera książki "4 pory mroku" została zaplanowana na 11 września 2009.
Do zobaczenia w księgarniach!

Termin premiery, ogłoszono!

2009-08-04T11:12:00.000-07:00

Witam po przerwie. No to jesteśmy umówieni na spotkanie we wrześniu. Fabryka Słów na swojej stronie właśnie oficjalnie potwierdziła ten miesiąc jako termin premiery "4 pór mroku".

Mistrzowie i adepci.

2009-07-14T10:31:00.000-07:00

Moje opowiadanie pod tytułem "Zbliżenie" znalazło się w antologii "Mistrzowie i adepci" wydawanej przez Fabrykę Słów. Zapraszam.

...

2009-07-13T14:25:00.000-07:00

Czas jest nieubłagany. Mimo, że upływa, pozostaje sztywny i wszelkie próby naciągnięcia jego śliskiej materii spełzają na niczym. Co za porównanie! Jakie poetyckie... i tandetne zarazem. Niemniej opisując zjawiska tak absolutne jak czas właśnie, stajemy w obliczu tandety, jaką jest przecież ograniczony zbiór słów, którymi możemy się w takich przypadkach posłużyć. Ech, nadal bełkoczę – a to wszystko po to jedynie, żeby usprawiedliwić swoją dłuższą nieobecność na tym blogu.
Wstydziłbyś się Panie Autor!
A to przepraszam, to może przejdźmy do meritum.
Opowiadanie do fabrycznej antologii zredagowane.
Opowiadanie, które być może ukaże się jesienią w jednym z fantastycznych miesięczników na ukończeniu. Horror i lovestory w jednym. Tandeta się śmieje.
Premiera zbioru „4 pory mroku” zbliża się wielkimi krokami.
Drzewa rosną, ptaki śpiewają.
Ludzie kochają się, rodzą i samotnie gasną.
Matko Tandeto miej nas w swojej opiece...

Fabryka Słów - Zapowiedź z ostatniej chwili.

2009-06-04T10:50:00.000-07:00

Na stronie Fabryki Słów pojawiła się właśnie zapowiedź mojego debiutanckiego zbioru opowiadań grozy. Zapraszam do oglądania okładki. Zapraszam do przeczytania notki. Więcej tu: http://fabryka.pl/zapowiedzi.php?id=315&offs=20#searchkk

Po co gonić króliczka? - Updike wymierzony prosto w nasze głowy.

2009-05-12T11:48:00.000-07:00

„You can run, but you cannot really flee.”

Poznajcie Harry’ego „Królika” Angstroma, dawnego szkolnego asa koszykówki obecnie przykładnego ojca i męża pewnej Janice zamieszkałego w mieścinie, która tylko dzięki nieznanemu kaprysowi nazywa się Brewer zamiast nosić kolejny porządkowy numer, tak bezbarwną i identyczną okazuje się kalką tysiąca nudnych podobnych mu amerykańskich miast.

Poznajcie los, jaki spotyka osławionych pieśniami króla i królową maturalnego balu, w chwili, gdy zamykają się za nimi drzwi udrapowanej krepiną gimnastycznej sali i oboje wkraczają w PRAWDZIWE życie.

Zajrzyjcie za kulisy festiwalu „American Dream”, poczujcie zapach stęchlizny bijącej z garderób bezimiennych gwiazd, które nigdy na niego nie dotarły, bo utknęły gdzieś w połowie drogi - przywalone stosami pieluch, uwiązane do moralnego postronka własnej parafii, skazane na wieczne sąsiedztwo bigotów i zawistników, o wykrzywionych i złych twarzach, na lepką pieszczotę ich spojrzeń.

Witajcie w królestwie Johna Updike’a...

Kiedy w 1960 roku John Updike napisał „Uciekaj króliku” mierzył nim prosto w skostniałe serca i puste głowy swoich współbraci z nadzieją, że wizja, którą zawarł w książce – krajobraz jałowej ziemi niczyjej, którą na nową drogę życia ówczesne społeczeństwo wręczyło amerykańskiej młodzieży lat sześćdziesiątych, aby zamiast obiecanych ogrodów dorosłości, zasypać nią oczy, uszy i usta wiecznie niedojrzałych everymenów – warta jest spisania i zapamiętania jako przestroga dla przyszłych pokoleń.

Updike sporządził gorzkie świadectwo tamtych czasów, pisząc bezprecedensowo, lecz językiem tak barwnym i plastycznym, że na jego tle każda mroczna scena i podła rzecz, na którą natrafiamy podążając śladami uciekającego od „szarej rzeczywistości” Królika, wydaje się tym bardziej zła, sczerniała i marna.

Proza Johna Updika błyszczy, mieni się, fascynuje.

„Uciekaj, króliku” to literacka ostra amunicja – i nawet po pięćdziesięciu bez mała latach nie straciła nic ze swojej siły rażenia.

„You get the feeling you’re in your coffin before they’ve taken your blood out.”

Ponieście mnie na rękach – wysoko, jeszcze wyżej!

2009-04-30T09:11:00.000-07:00

"Ponieście mnie na rękach" to tytuł tekstu, który niebawem ukaże się w pewnej antologii tematycznej. Kto, tuż przed premierą "Czterech pór mroku", chce dowiedzieć się jak nadal radzę sobie na literackiej niwie, nie znajdzie chyba lepszej okazji.
Więcej szczegółów na temat antologii już wkrótce.

Coldaim - miejsce gdzie ciągle nas nie ma...

2009-04-27T09:36:00.000-07:00

Ruszył Coldaim! Blog założony przez fascynatów muzyki, literatury i filmu. Jeżeli kiedykolwiek w pustym mieszkaniu wsłuchiwaliście się w wyciszony zestaw stereo w poszukiwaniu tego co kryje tajemniczy nurt ciszy, jeżeli kiedykolwiek mieliście uczucie, że muzyka to coś więcej niż słowo, używane do określenia kilku współbrzmiących dźwięków, jeżeli obejrzany film zmienił wasze życie, a przeczytana książka spowodowała fizyczny niemal ból - pamiętajcie, nie jesteście sami. Założyciele Coldaim, czują i myślą podobnie jak Wy. Czekają na Was.

Fabryka Słów zapowiada!

2009-04-22T09:11:00.000-07:00

Na oficjalnej stronie Fabryki Słów pojawiła się lista książkowych zapowiedzi, wśród których wymieniono mój debiutancki zbiór opowiadań pt.: "Cztery pory mroku". Odliczam sekundy wstecz do Godziny Zero. Milion. Dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć, dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem, dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem...

Dreams I’ve been GRANTED – Młoda proza amerykańska.

2009-04-16T10:53:00.000-07:00

Literaturę ze Stanów Zjednoczonych uważam za najlepszą na świecie. Nie będę na ten temat dyskutował, nie będę bronił tego zdania – przepełniony pychą stwierdzam fakt. Fakt, który oczywiście ma dla Was ogromne znaczenie, jeżeli pod pojęciem „literatury amerykańskiej” rozpoznajecie takie nazwiska jak Updike czy Salinger – w żadnym wypadku: Clancy i Cook. Jeżeli na swoje nieszczęście nigdy nie słyszeliście o dwóch pierwszych dżentelmenach, nie czytajcie dalej tego posta; wierzcie mi na słowo, szkoda waszego czasu.

Idźcie do kina na „Highschool Musical”, obejrzyjcie teleturniej na Polsacie.

Przestrzelcie jakąś wirtualną głowę. Zabijcie dla zabawy bezdomnego psa...

Już? Doskonale! Nie ma to jak dobry początek dnia!

A teraz, do roboty.

Granta „Best of Young American Novelists 2” – w Polsce wydana nakładem Świata Książki jako „Młoda proza amerykańska” – to prawdziwa gratka na dla osób poszukujących świeżych literackich kąsków, to bezcenny almanach autorów sięgający głęboko w młode pokolenie pióra wprost z USA.

Dwadzieścia jeden opowiadań zawartych w powyższej pozycji prezentuje twórczość dobraną za pomocą klucza, który stanowi wiek: żaden z autorów nie przekracza czterdziestego roku życia. Mamy, więc w „Młodej amerykańskiej prozie” urodzonego w 1982 roku Uzodinme Izweale z doskonałym „Tańcem umarłych”, obok Kevina Brockmeiera (1972) z przepięknymi nastrojowymi „Papużkami”. Mamy Johna Wray’a ze świetnym tekstem „W tunelu”, w którym poprzez duszną plątaninę stacji metra prowadzi nas chory psychicznie narrator; czy Anthony’ego Doerr’a zastanawiającego się nad skutkami sztucznego zapłodnienia w napisanym przy użyciu przerażającej klinicznym chłodem maniery, doskonałym opowiadaniu „Prokreacja”. Jest też Karen Russel (1981) z zaskakującą pomysłem i napisaną z ogromną swadą „Stajnią u kresu naszej kadencji”, Jonathan Safran Foer z metafizycznym widzeniem w „Pokój za pokojem” czy świetne: „Z pamiętników Lenny’ego Abramova” Gary’ego Shteyngarta...

Lista komplementów rozciąga się w nieskończoność.

„Młoda proza amerykańska” przypomina wystawną ucztę; my jesteśmy królami balu. Wolno nam dotknąć i spróbować wszystkiego - czy to sięgamy po zupełnie nieznane, świeże owoce jak Izweala, czy też stawiamy na ugruntowaną pozycję i znane produkty zadawalając się wyśmienitym Foer’em - w każdym przypadku, od stołu odchodzimy zadowoleni i prosimy o więcej. Więcej też za każdym razem dostajemy.

Do wszystkich poszukiwaczy nowych literackich doznań: UWAGA!

Pozycja obowiązkowa! Satysfakcja gwarantowana!

Mój własny - wygodny i mroczny.

2009-03-30T13:44:00.000-07:00

Okazuje się, że kącik na Forum Fahrenheita to za mało. Ciepło tam i przytulnie, i przygarnięto mnie bez złego słowa zimową porą, lecz teraz, kiedy spodziewamy się wszyscy nadejścia wiosny, jakby odrobinę duszno. Krew wrze i z tego wrzenia unosi się ku górze jakaś nienazwana tęsknota, i chciałoby się chwilę tak samemu, bez świadków, sami wiecie jak to jest...
Czas wziąć głęboki oddech. Czas wystawić nos spod pierzyny i zleźć z zapiecka. Poza tym, nadszedł najwyższy czas zająć się własnym zdrowiem - zbliża się przecież termin rozwiązania. Odkąd pewnego mrocznego dnia we wrześniu zeszłego roku, za sprawą Fabryką Słów, zostałem ku obopólnej uciesze, literacko zapłodniony, pomimo błogosławionego stanu nie zmniejszyłem tempa pracy. Pokłosie zimowych wysiłków to, oprócz zbliżającej się premiery zbioru powiadań, kilka historii w przygotowaniu do publikacji, oraz... uczucie ogromnego zmęczenia.
Wychodzę więc z własnego forumowego pokoiku, pamiętając, że Fahrenheit nigdy nie odmówił i zapewne nie odmówi, mi schronienia, i na pewien czas idę wylegiwać się w przytulnym mroku własnego bloga.